Door HelderPop Magazine
Met een doel naar Heerhugowaard
Om 11.30 uur vertrekken we met z’n drieën vanuit Den Helder richting Heerhugowaard. We hebben een duidelijk doel voor ogen: op tijd zijn voor Unbound, de band die eerder dit jaar de Mixtream Contest won en daarmee een plek op het festivalpodium verdiende. Wij waren bij die contest aanwezig en kennen de band inmiddels ook vanuit HelderPop, waar de mannen eerder bij ons in de studio te gast waren. Hun optreden op Mixtream willen we daarom absoluut niet missen.
Rond 12.30 uur komen we aan in Heerhugowaard en parkeren we bij zwembad Waardergolf, zoals de organisatie had aangegeven. Vanaf daar is het ongeveer tien minuten lopen naar het Rosariumpark. We hoeven bij de ingang niet lang te wachten voordat de poorten opengaan. Eenmaal binnen valt direct op dat de organisatie veel aandacht aan de aankleding van het terrein heeft besteed. Overal staan herkenbare Mixtream-elementen, er zijn foodtrucks en kraampjes en natuurlijk is er een merchandisehoek. Het terrein voelt daardoor meteen gezellig en uitnodigend aan. De entree is bovendien gratis, waardoor de drempel om even binnen te lopen bijzonder laag is.
Unbound: een opener die staat als een huis
Terwijl wij het terrein verkennen, staat Unbound al klaar voor de soundcheck. Het veld is op dat moment nog maar gedeeltelijk gevuld, maar wanneer de presentator de band aankondigt, zien we het publiek langzaam dichter naar het podium komen. Vanaf de eerste noten laat Unbound horen waarom deze band hier staat. Zanger Arash Foghahazadeh zet meteen de toon en de vijf muzikanten blijken duidelijk steeds meer ervaring te krijgen met grotere podia. Bram Sprenkeling op drums en Sten Buitink op bas vormen een stevige ritmesectie, terwijl Jelle Bosma en Tristan Bos de gitaren voor hun rekening nemen. Het geheel klinkt strak en overtuigend en ook het geluid op het terrein is uitstekend verzorgd.
Unbound speelt energieke indierock met eigen werk en heeft in de afgelopen jaren duidelijk een eigen gezicht ontwikkeld. De invloeden van bands als Arctic Monkeys en Cage The Elephant zijn hier en daar herkenbaar, maar het belangrijkste is dat de band inmiddels steeds meer als Unbound zelf klinkt. Ons favoriete nummer, Run, komt gelukkig voorbij en wordt uitstekend gespeeld. Wat ons betreft laat de band vandaag zien dat de overwinning tijdens de Mixtream Contest geen toeval was. Aan het einde van de set wil Unbound eigenlijk nog een nummer spelen, maar vanwege de strakke festivalplanning is daar geen tijd meer voor. Dat is jammer, maar tegelijkertijd begrijpelijk: een programma moet ergens beginnen en als je aan het begin al uitloopt, kan dat later op de dag problemen opleveren. Voor ons staat in ieder geval vast dat Unbound een band is om in de gaten te houden. Als je als organisator op zoek bent naar een jonge, energieke rockband met groeipotentie, dan weten wij wel wie je moet bellen.
Van Unbound naar Elena Jolie
Na het optreden lopen we nog even over het terrein en maken we een praatje met Bram Sprenkeling. Het is altijd leuk om muzikanten buiten het podium even te spreken, zeker wanneer je ze al eerder voor de microfoon hebt gehad. Ondertussen maakt het festival zich op voor de volgende act: Elena Jolie. Haar muziek kennen we al enigszins van Spotify en juist daarom zijn we benieuwd hoe haar bijzondere stijl zich live vertaalt.
Wanneer Elena Jolie begint, valt er een klein buitje. We blijven daarom het eerste nummer onder een tent staan, maar dat blijkt eigenlijk helemaal geen probleem. De organisatie heeft voldoende plekken gecreëerd waar bezoekers kunnen schuilen en toch zicht houden op het podium. Ook zijn er voldoende zitplaatsen, waardoor het festival niet alleen voor de fanatieke muziekliefhebber aantrekkelijk is, maar ook voor gezinnen en bezoekers die het wat rustiger aan willen doen.
Elena Jolie: een optreden dat je beleeft
Zodra we richting het podium lopen, begrijpen we waarom Elena Jolie zo opvalt binnen het programma. Haar muziek combineert indiepop met klassieke invloeden en heeft een uitgesproken theatrale en cinematische uitstraling. Ze wordt begeleid door onder andere cello en toetsen, waardoor een totaal andere sfeer ontstaat dan tijdens het optreden van Unbound. Haar stem is opvallend zuiver en heeft bij vlagen iets bijna operachtigs. Ook de uitstraling van de act is bijzonder. Het heeft iets victoriaans en soms zelfs wat macabers, maar tegelijkertijd zit er een vrolijke en speelse kant in.
Wanneer Elena Jolie haar versie van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit brengt, staan we inmiddels helemaal bij het podium. De combinatie van de klassieke instrumentatie, haar stem en de theatrale presentatie maakt indruk. Het afsluitende Burn Me Alive is voor ons het hoogtepunt. Het nummer komt binnen en zorgt voor een moment waarop je even vergeet dat je op een festivalveld in Heerhugowaard staat. Elena Jolie blijkt geen artiest die je alleen maar beluistert; het is een complete beleving. Wij hadden haar vooraf al interessant gevonden, maar live weet ze ons daadwerkelijk te verrassen.
Een festival waar ook kinderen hun plek hebben
Tijdens de volgende wisseling nemen we opnieuw de tijd om het festivalterrein te bekijken. Wat ons daarbij vooral opvalt, is hoe kindvriendelijk Mixtream is opgezet. Er is voor kinderen volop te doen, met onder meer springkussens, ijsjes en rondlopende clowns en andere verklede figuren. Daarnaast is er een tweede podium waar dj’s draaien. Ook daar wordt het gedurende de middag steeds drukker. Het zorgt voor een levendige sfeer en maakt duidelijk dat Mixtream niet alleen een muziekfestival voor één specifieke doelgroep wil zijn.
Dat brede karakter heeft natuurlijk ook een klein nadeel. Bij een meer akoestische act als Elena Jolie kan het geluid van een ander podium soms wat nadrukkelijk aanwezig zijn. Wij merken dat af en toe, maar tegelijkertijd hoort het ook bij een festival met meerdere podia. Het is onmogelijk om ieder podium volledig van de rest af te zonderen en de dancebezoekers hebben natuurlijk net zo goed recht op hun feestje.
Muzikanten, liefhebbers en bekenden
Tussen de optredens door komen we Merlijn en Maarten van Oostrum van Tea Rex tegen. We vinden het altijd mooi om te zien wanneer muzikanten zelf bij collega’s gaan kijken. Muzikanten ondersteunen elkaar op die manier en juist op festivals als Mixtream ontstaat daar ruimte voor. We maken ook een praatje met René Bremmers, die we kennen van het radioprogramma The Basement. René is inmiddels gestopt met het programma, maar zijn belangstelling voor nieuwe en vooral nog relatief onbekende muziek is duidelijk gebleven. Hij vertelt ons onder andere over de geschiedenis van Mixtream en hoe hij het festival sinds de eerste editie in 2001 heeft zien groeien.
Liquid Desert: stevig, veelzijdig en recht uit de jaren negentig
Daarna staat Liquid Desert op het programma, een band die wij al vaker hebben gezien. We weten dus ongeveer wat we kunnen verwachten, maar ook deze keer stelt de band niet teleur. Liquid Desert weet verschillende stijlen met elkaar te combineren en schakelt moeiteloos tussen stevige passages en rustigere momenten. De vocalen zijn sterk en de band heeft duidelijk ervaring met het bespelen van een publiek. Onze persoonlijke favorieten zijn Thin Line en Leprechaun, waarbij vooral de hoge vocalen in Leprechaun opvallen.
Het publiek begint tijdens Liquid Desert steeds meer los te komen en af en toe ontstaat er zelfs een kleine moshpit. Toch hebben wij het idee dat deze band eigenlijk nóg beter tot zijn recht zou komen wanneer hij later op de dag zou spelen. De muziek leent zich uitstekend voor een publiek dat al een paar uur op het festival rondloopt en helemaal klaar is om los te gaan. Dat neemt niets weg van de kwaliteit van het optreden. Sterker nog, wanneer de band zijn set iets sneller heeft gespeeld dan gepland en daardoor tijd overhoudt, krijgt Liquid Desert toestemming om nog een keer Leprechaun te spelen. En daar wordt niemand ongelukkig van. Het is een heerlijk stevige grungy sound die ons rechtstreeks terugbrengt naar de jaren negentig.
Mixtream geeft lokaal talent de ruimte
Wat ons gedurende de dag bovendien positief opvalt, is de betrokkenheid van de Mixtream-crew bij de lokale en regionale muziekscene. Dat is voor ons als HelderPop natuurlijk een belangrijk punt. Een festival als dit heeft de mogelijkheid om artiesten die nog niet bij een groot publiek bekend zijn een podium te geven en Mixtream maakt daar zichtbaar gebruik van. Juist die combinatie van gevestigde namen en nieuwe acts maakt het programma interessant.
Westone: drie muzikanten met een groot geluid
De laatste band die wij deze middag zelf zien, is Westone. Ook deze naam is voor ons vooraf nog onbekend, en juist daarom zijn we benieuwd wat er gaat gebeuren. Westone bestaat uit drie muzikanten, maar zodra ze beginnen te spelen, klinkt het alsof er een veel grotere band op het podium staat. De muzikanten zijn duidelijk ervaren en goed op elkaar ingespeeld. De muziek is stevig, maar heeft tegelijkertijd een eigen karakter en blijft prettig luisteren.
Ook de zang valt positief op. De stem van de zanger past goed bij de muziek en de band weet een compleet geluid neer te zetten zonder dat daarvoor een grote bezetting nodig is. Het is precies zo’n optreden waarvoor je naar een festival als Mixtream gaat: je kent de band niet, loopt er nieuwsgierig naartoe en vertrekt uiteindelijk met de gedachte dat je deze muziek nog wel eens vaker wilt horen. Westone voegen we dan ook zonder twijfel toe aan onze playlist.
De rest van het programma moeten we missen
Na Westone moeten wij helaas besluiten om het festival te verlaten. Niet omdat we klaar zijn met Mixtream, maar omdat onze agenda ons simpelweg niet toestaat om tot het einde te blijven. Dat betekent ook dat we de latere acts, waaronder Eskalatie en de grote namen die later op het programma staan, niet zelf hebben kunnen meemaken. Daar willen we eerlijk in zijn; een festivalverslag moet uiteindelijk ook duidelijk maken wat je daadwerkelijk hebt gezien en gehoord. Wel is het mooi dat het programma na ons vertrek nog volop doorgaat en dat Mixtream de dag daarmee een brede muzikale finale geeft.
Met name Eskalatie hadden we graag nog gezien. We zagen deze band enkele weken eerder al in de Stadsfabriek en dat optreden smaakte absoluut naar meer. Helaas laat onze agenda het deze keer niet toe om te blijven. Daarmee missen we een deel van het programma dat voor ons als muziekliefhebbers zeker interessant was geweest.
Een eerste kennismaking die naar meer smaakt
Wat we wél meenemen uit deze middag is een zeer positieve eerste kennismaking met Mixtream. We hebben slechts een deel van het programma kunnen zien, maar juist dat deel heeft ons laten kennismaken met vier totaal verschillende acts. Unbound liet zien dat een jonge band met de juiste energie en nummers een festivalpodium prima aankan. Elena Jolie bewees dat een optreden ook een theatrale en bijna filmische ervaring kan zijn. Liquid Desert bracht stevige grunge en rock met een flinke dosis jarennegentiggevoel en Westone bleek voor ons een leuke ontdekking.
Daar komt de sfeer van het festival nog bij. De combinatie van muziek, foodtrucks, kraampjes, activiteiten voor kinderen, verschillende podia en vooral de laagdrempeligheid van een gratis festival maakt Mixtream aantrekkelijk voor een breed publiek. De organisatie, vrijwilligers en geluidstechnici verdienen daarvoor wat ons betreft een compliment. Alles voelt ontspannen en goed georganiseerd, zonder dat het festival zijn eigen karakter verliest.
Voor HelderPop is het vooral de muzikale ontdekkingsreis die blijft hangen. Wij zijn niet per se degenen die wachten tot de grootste naam van de dag op het podium staat. We vinden het juist interessant om te kijken welke bands en artiesten nog aan het begin van hun ontwikkeling staan en misschien over een paar jaar ineens op veel grotere podia spelen. Mixtream geeft die artiesten de ruimte en dat verdient waardering.
Onze eerste kennismaking met Mixtream smaakt daarom absoluut naar meer. We hebben deze editie maar ongeveer de helft van het programma kunnen meemaken, maar dat is voldoende om te weten dat we hier volgend jaar graag opnieuw rondlopen. Dan hopen we niet alleen weer een paar nieuwe muzikale ontdekkingen te doen, maar ook eindelijk eens de volledige festivaldag mee te maken.
