Door Simon Slot | HelderPop Magazine
Op zaterdag 18 juli stond het terrein van Topsportcentrum De Koog in Koog aan de Zaan opnieuw in het teken van Haltpop. Negen bands, verdeeld over twee podia, maakten van de eerste festivaldag een feest voor liefhebbers van originele rock, metal en punk. Ondanks het bewolkte weer en een enkele regenbui zat de sfeer er vanaf het eerste moment uitstekend in.
Vanwege andere verplichtingen later op de avond konden wij helaas niet de volledige programmering volgen. Deze reportage is daarom gebaseerd op de vier optredens die wij zelf hebben beleefd. Dat bleek echter ruim voldoende om een uitstekende indruk te krijgen van een festival waar liefde voor muziek, een sterke programmering en een ontspannen sfeer hand in hand gaan.
Een festival met een bijzonder verleden
Nog voordat de eerste noten van de bands goed en wel waren weggestorven, vertelde Jan Jaap Doeven, gitarist en synthesizerspeler van The Selfish, ons het verhaal achter Haltpop. Een verhaal dat veel bezoekers waarschijnlijk niet kennen.
Het festival ontstond in 2005 vanuit een project van Bureau Halt. Jongeren die een Halt-traject volgden kregen de opdracht een evenement te organiseren. Wat begon met één klein podium op een vrachtwagen groeide, dankzij de inzet van vrijwilligers en muziekliefhebbers, uit tot een festival dat inmiddels een vaste waarde is binnen de Nederlandse alternatieve muziekscene.
Tegenwoordig vindt Haltpop plaats op het terrein van Topsportcentrum De Koog. De locatie blijkt ideaal. Vanaf station Koog aan de Zaan loop je binnen enkele minuten het festivalterrein op, waar een grote festivaltent en een buitenpodium garant staan voor een vrijwel doorlopend muziekprogramma.
Zodra je binnenkomt voelt het anders
Nog voordat de eerste band die wij zagen goed en wel begonnen was, viel iets op: de sfeer.
Bewolkte luchten en af en toe een klein buitje konden daar niets aan veranderen. Bezoekers liepen ontspannen over het terrein, genoten van een drankje, bekeken de merchandise van de bands of maakten een praatje met bekenden. Er hing nergens haast of stress. Iedereen leek hier met dezelfde reden te zijn gekomen: nieuwe muziek ontdekken.
Juist dat maakt Haltpop bijzonder.
Waar veel festivals tegenwoordig kiezen voor grote namen, tributebands of veilige programmering, durft Haltpop volledig te vertrouwen op bands die uitsluitend eigen werk spelen. Dat trekt een publiek dat echt luistert. Je ziet mensen aandachtig naar het podium kijken, na afloop met de muzikanten praten of direct een cd of shirt kopen om de band te steunen. Hier kwamen de bezoekers niet voor de drank of het eten, maar voor de muziek.
Tegen het einde van de middag was het terrein al meer dan half gevuld. Opvallend was hoe gemoedelijk iedereen met elkaar omging. Jong en oud liepen door elkaar heen en ook gezinnen met jonge kinderen genoten zichtbaar van de optredens. De bands straalden plezier uit en dat sloeg direct over op het publiek.
Ook organisatorisch viel er weinig aan te merken. De entree verliep soepel, de vrijwilligers waren vriendelijk, de toiletten waren schoon en verspreid over het terrein stonden uitstekende foodtrucks. Voor een drankje betaalde je slechts € 2,75 en voor vijf tot tien euro stond er al een goede maaltijd voor je neus. Geen munten, maar gewoon pinnen. Een eenvoudig systeem dat verrassend prettig werkt en voorkomt dat bezoekers aan het einde van de dag met ongebruikte munten blijven zitten.
Een ander mooi detail was de merchandisehoek. Vijf kramen vol cd’s, shirts en andere bandmerchandise. Niet massaal geproduceerd, maar rechtstreeks afkomstig van de bands zelf. Juist op een festival als Haltpop koop je geen standaard souvenir, maar steun je de artiesten rechtstreeks. Dat maakt zo’n aankoop extra bijzonder.
Een groot compliment verdient ook de geluidstechniek. Vooral in de grote tent was het geluid van uitzonderlijk niveau. Iedere gitaarpartij bleef hoorbaar, de bas klonk strak zonder modderig te worden en de kickdrum was perfect in balans. Details die op veel festivals verloren gaan, bleven hier moeiteloos overeind.
Hallowed Fire verrast vanaf de eerste noot
Rond drie uur arriveerden wij op het festivalterrein, precies op tijd voor Hallowed Fire. Een band die we eerlijk gezegd nog niet kenden, maar die vanaf de eerste minuut alle aandacht opeiste.
Het eerste waar we aan moesten denken was de Nederlandse metalscene uit de jaren tachtig en negentig. Bands als Mysto Dysto en later Mandator schoten direct door ons hoofd. Niet omdat Hallowed Fire klinkt als een kopie, maar omdat dezelfde energie en overtuiging van het podium afspatten.
Toch heeft deze band veel meer in huis dan menig metalband. Zanger Rob Mandjes beschikt over een indrukwekkend stembereik. Zonder enige moeite schakelt hij van diepe, zware vocalen naar loepzuivere hoge uithalen. Gitaristen Daniel en Maxime vullen elkaar perfect aan met sterke harmonieën, terwijl Thomas en Dimmy met een strakke ritmesectie en krachtige dubbele bassdrums een stevig fundament neerleggen.
Ook de podiumact straalde professionaliteit uit. De eigen nummers zaten uitstekend in elkaar, het publiek reageerde enthousiast en zong op verschillende momenten zelfs mee. Dat we na afloop direct twee cd’s hebben gekocht, zegt eigenlijk alles over de indruk die Hallowed Fire op ons heeft gemaakt. Voor HelderPop Magazine was Hallowed Fire misschien wel de grootste ontdekking van de dag.
The Captain speelt met gevoel én overtuiging
Na Hallowed By Fire verplaatste het publiek zich naar het buitenpodium voor The Captain. Vanaf de eerste minuut viel op hoe ongelooflijk goed deze band op elkaar is ingespeeld.
De nummers zijn pakkend en persoonlijk. Veel teksten zijn autobiografisch geschreven door de frontvrouw en dat voel je als luisteraar. Hoewel de muziek raakvlakken heeft met indie rock en alternatieve metal, laat The Captain zich moeilijk in een hokje plaatsen. Juist dat maakt de band interessant.
Wat daarnaast positief opvalt, is dat steeds meer vrouwen een prominente rol spelen binnen stevige rock en metalbands. Dat was vroeger zeker ook al zo, maar tegenwoordig zien we gelukkig steeds vaker vrouwelijke frontvrouwen die met overtuiging laten horen dat zij absoluut thuishoren in dit genre.
Alle bandleden zijn technisch uitstekend onderlegd. De nummers werden strak gespeeld en de chemie tussen de muzikanten was gedurende het hele optreden zichtbaar. Het publiek reageerde enthousiast en de ongeveer veertig minuten durende set vloog voorbij. Wat ons betreft had The Captain gerust nog wat langer op het podium mogen blijven staan.
The Selfish schittert op eigen bodem
Na het optreden van The Captain stroomde de grote festivaltent opnieuw vol voor The Selfish uit Zaandam. Voor HelderPop Magazine is deze band geen onbekende. Eerder waren zij te gast voor een interview en liveoptreden in onze studio en bovendien stonden zij op HelderPop Live, waar ze eveneens een indrukwekkend optreden verzorgden.
Ook tijdens Haltpop maakte de band die verwachtingen meer dan volledig waar.
Frontvrouw Tarah Ouwekerk verkeerde hoorbaar in topvorm. De hoge noten kwamen moeiteloos uit haar stem en op verschillende momenten leek ze zichzelf nog verder uit te dagen. Haar krachtige performance werd ondersteund door een band die technisch op een bijzonder hoog niveau opereert.
De combinatie van stevige gitaarriffs, karakteristieke synthesizerklanken en virtuoos samenspel geeft The Selfish een volledig eigen geluid. De nummers vertellen stuk voor stuk een verhaal en combineren technische perfectie met melodieën die blijven hangen.
Met End of the Sun zette The Selfish een indrukwekkend slotakkoord neer. De opbouw van het nummer, de afwisseling tussen ingetogen passages en krachtige uitbarstingen, gecombineerd met de overtuigende zang van Tarah Ouwekerk, maakte dit voor HelderPop Magazine het muzikale hoogtepunt van de dag. Het optreden vormde een waardige afsluiting van een indrukwekkende set en bleef nog lang nazinderen.
Liquid Dessert zet het buitenpodium op zijn kop
Na het optreden van The Selfish verplaatste een groot deel van het publiek zich opnieuw naar het buitenpodium, waar Liquid Dessert zich opmaakte voor hun optreden. Voor HelderPop Magazine was de band geen onbekende. Eerder zagen we hen tijdens Alkmaars Eigenste in poppodium Victorie, waar het publiek volledig uit zijn dak ging.
Ook tijdens Haltpop maakte de band opnieuw een sterke indruk. Hoewel de moshpit iets minder uitbundig was dan destijds in Victorie, liet Liquid Dessert opnieuw horen waarom zij tot de interessantste hardcorepunkbands van dit moment behoren.
Vanaf de eerste noten zat de vaart erin. De energie spatte van het podium en werkte aanstekelijk op het publiek, dat zichtbaar genoot van de krachtige hardcorepunk die Liquid Dessert voorschotelde. De muzikanten vormden een hecht geheel, waarbij iedere speler met een eigen uitstraling bijdroeg aan de overtuigende podiumpresentatie. Ook hier konden we het niet laten om na afloop een cd mee naar huis te nemen, misschien wel het mooiste compliment dat je een band kunt geven.
Een festival dat je niet wilt missen
Naast de vier bands die wij zagen, stonden op de eerste festivaldag ook Molton Grove (18.30 uur – Main Stage), Soothing Crew (19.15 uur – Second Stage), Prima (20.00 uur – Main Stage), Gutslasher (20.45 uur – Second Stage) en Desert Colossus (21.30 uur – Main Stage) op het programma. Vanwege andere verplichtingen later op de avond konden wij deze optredens helaas niet meer bijwonen. Daarom beperken wij ons in deze reportage bewust tot de bands die wij zelf hebben gezien en gehoord.
Na een middag op Haltpop begrijpen we waarom zoveel bezoekers ieder jaar terugkomen. Zodra je het terrein opstapt, voelt het alsof je even in een andere wereld terechtkomt. Een wereld zonder haast, zonder uiterlijk vertoon en zonder commerciële druk. Hier draait alles om de muziek, de muzikanten en de bezoekers.
Haltpop bewijst dat een festival geen grote internationale headliners nodig heeft om indruk te maken. Met een uitstekende organisatie, vriendelijke vrijwilligers, eerlijke prijzen, geweldig geluid en vooral een line-up vol originele bands heeft het festival een eigen identiteit opgebouwd die je tegenwoordig nog maar zelden tegenkomt.
Voor HelderPop Magazine was Haltpop 2026 een dag vol muzikale ontdekkingen, inspirerende ontmoetingen en indrukwekkende optredens. We hebben helaas niet alle negen bands kunnen zien, maar wat we wel hebben meegemaakt smaakt absoluut naar meer.
Na een middag op Haltpop blijft vooral één gevoel hangen: hier staan muziek, passie en gemoedelijkheid nog altijd centraal. Voor HelderPop Magazine is dat precies wat een festival bijzonder maakt. Voor ons staat één ding vast: ook volgend jaar lopen we weer het festivalterrein op, op zoek naar nieuwe muziek en nieuwe verhalen.
