Simon Slot – HelderPop Magazine
Er zijn nummers die je hoort, en er zijn nummers die meteen een beeld bij je oproepen. Eyes in the Fire van de Helderse band Driftwood Folk Revival behoort tot die tweede categorie. De eerste gitaarakkoorden klinken, de mondharmonica komt binnen en ineens sta je bij een kampvuur in het donker. Warmte, nacht en een vleugje avontuur. Je hoeft er nauwelijks moeite voor te doen: Driftwood Folk Revival zet de sfeer direct neer.
Driftwood Folk Revival is een akoestische band uit Den Helder, bestaande uit Davor Visser (zang, gitaar en banjo), Arnoud Deyll (mondharmonica en trekzak), Toine Ramler (gitaar en zang) en Kas van Diepen (bas en zang). Hun muziek beweegt zich tussen folk, country en Americana, met authentieke instrumenten en meerstemmige zang als belangrijke ingrediënten. Met Eyes in the Fire hebben ze een nummer gemaakt waarin juist die combinatie uitstekend uitpakt.
Je wordt het nummer ingetrokken
Het begint rustig, maar saai wordt het geen moment. De gitaar en mondharmonica houden je vanaf de eerste seconden vast. De gitaar heeft een galmende, melancholische klank die ergens tussen country en surf in zit. De diepe reverb geeft hem een bijna filmisch karakter.
Dan komt de mondharmonica van Arnoud Deyll erbij. En die verdient aandacht. Hij gebruikt het instrument niet alleen om de muziek in te kleuren, maar ook als leadinstrument. Soms lijkt de gitaar de mondharmonica te volgen en dan draait het weer om. Dat samenspel is misschien wel het mooiste ingrediënt van de hele track.
Je hoort geen productie die probeert indruk te maken met allerlei extra lagen. Het zijn de instrumenten zelf die het nummer dragen: gitaar, mondharmonica, contrabas en drums. Meer heeft Driftwood Folk Revival eigenlijk niet nodig. Wanneer de bas en drums invallen, verandert de sfeer. De rustige opening krijgt ineens een stevige uptempo country drive. Niet overdreven, maar precies genoeg om het nummer vooruit te duwen
Dan komt die stem
En dan is er Davor Visser. Zijn stem is niet zomaar een stem die bovenop de muziek ligt. Hij heeft een herkenbaar geluid: warm, rauw en doorleefd. Een stem met karakter, die precies past bij de sfeer die de band neerzet.
In de coupletten staat hij er grotendeels alleen voor. Dat werkt goed. Je krijgt de ruimte om naar zijn verhaal te luisteren. Dan komt het refrein. De meerstemmige zang opent het nummer en geeft het ineens een heel andere kleur. De melodie is sterk en de muzikale haakjes blijven hangen. Het contrast met de solistische coupletten werkt daardoor uitstekend.
Dit zijn van die refreinen waarbij je na een paar keer luisteren ongemerkt mee begint te doen.
De mondharmonica krijgt opnieuw ruimte
Rond de drie minuten gebeurt er iets interessants. Het nummer maakt plaats voor een instrumentaal tussenstuk waarin de mondharmonica opnieuw naar voren komt. Er zitten een paar mooie wendingen in en vervolgens wordt de luisteraar weer teruggebracht naar het refrein.
Het is geen solo om maar even een solo te hebben. Het voelt als een logisch onderdeel van het nummer. En dat zegt veel over de manier waarop deze band speelt. De muzikanten lijken elkaar ruimte te geven in plaats van elkaar te willen overtreffen.
Alsof je erbij staat
Ook de productie verdient een compliment. Eyes in the Fire is duidelijk in de studio opgenomen, maar het klinkt niet steriel. De opname heeft juist een sterk livegevoel. De instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden, de stereoverdeling geeft de muziek ruimte en de zang staat helder in de mix. De sound is warm en dynamisch.
Daardoor krijg je tijdens het luisteren nergens het idee dat je naar een zwaar dichtgeproduceerde plaat zit te luisteren. Je hoort een band. En dat maakt nieuwsgierig naar hoe Eyes in the Fire live klinkt.
Wat zie jij in het vuur?
Ook de tekst laat ruimte voor de luisteraar. Davor beschrijft en benoemt verschillende beelden, maar voor mij vormt dat nog geen volledig uitgewerkt verhaal. Juist die openheid vind ik interessant. Je kunt de woorden horen zoals ze er staan en er tegelijkertijd je eigen beelden en betekenis aan verbinden. Misschien is dat precies de kracht van een goede songtekst: niet alles hoeft vast te liggen.
Bij Eyes in the Fire versterken muziek en tekst elkaar daarin.
Eén klein puntje
Als ik dan toch kritisch moet zijn, zou de opbouw voor mij op sommige momenten nog iets sterker mogen worden aangezet. Het nummer bouwt mooi op vanuit de rustige opening naar de coupletten en refreinen en vervolgens naar het instrumentale tussenstuk. Maar wanneer het laatste refrein terugkomt, had ik persoonlijk nog iets meer vuur verwacht.
Niet per se harder of groter, maar net iets meer spanning. Tegelijkertijd is het ook goed mogelijk dat juist de keuze om het ingetogen te houden ervoor zorgt dat de sfeer behouden blijft. Het is daarom eerder een persoonlijke voorkeur dan een echte tekortkoming.
Een band om in de gaten te houden
Voor een band die nog niet bij iedereen bekend is, is Eyes in the Fire een uitstekend visitekaartje. Driftwood Folk Revival probeert niet overdreven groot te klinken en leunt niet op een spectaculaire productie. De kracht zit in het samenspel: de warme en rauwe stem van Davor Visser, de galmende gitaar, de contrabas, de meerstemmige zang en vooral de manier waarop Arnoud Deyll de mondharmonica een eigen plek geeft.
Het resultaat klinkt eigen. En misschien is dat precies wat je wilt horen van een band die zich nog aan een groter publiek moet voorstellen.
Een nummer dat je zelf moet ervaren
Mijn advies is simpel: ga Eyes in the Fire eens echt luisteren.
Niet terwijl je ondertussen door je telefoon scrolt, maar met je koptelefoon op en even vier minuten en drieendertig seconden aandacht voor de muziek. Luister naar de gitaar. Wacht tot de mondharmonica binnenkomt. Hoor hoe de bas en drums het nummer op gang trekken. Let op de overgang naar het refrein en de meerstemmige zang. En luister vooral naar het instrumentale gedeelte rond de drie minuten.
En dan gebeurt waarschijnlijk hetzelfde als bij mij. Je sluit je ogen en je ziet het: een kampvuur in het donker, ergens ver weg van de bewoonde wereld. Een gitaar, een mondharmonica en een verhaal waarvan je zelf mag bepalen hoe het verdergaat.
Wie benieuwd is hoe Eyes in the Fire live klinkt, hoeft niet lang te wachten. Driftwood Folk Revival staat zaterdag 29 augustus op het Country & Americana Festival in Den Helder, bij Hotel Den Helder. Juist omdat de opname zo organisch en live aanvoelt, ben ik benieuwd hoe de band deze sfeer op het podium weet neer te zetten.
Dat is voor mij de kracht van Eyes in the Fire. Driftwood Folk Revival maakt Americana die niet alleen goed klinkt, maar ook iets laat zien. Een nummer dat je nieuwsgierig maakt naar de band én naar wat er nog gaat komen.
