Bluesrock alsof de duivel heeft meegeschreven
Sommige bands klinken alsof ze jarenlang hebben geoefend. Andere bands klinken alsof ze hun ziel hebben verkocht aan de duivel op een stoffig kruispunt ergens diep in Mississippi. The Damned and Dirty behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.
Met Fading Sun levert de band een album af dat druipt van rauwe Amerikaanse bluesrock, donkere sfeer, stoffige highway-vibes en compromisloze muzikaliteit. Vanaf de eerste seconde hoor je dat hier geen doorsnee bluesplaat wordt afgespeeld, maar een zorgvuldig opgebouwd album waarin ieder detail klopt. De productie klinkt groots, warm en analoog aanvoelend; precies zoals bluesrock hoort te klinken.
Een openingssalvo vol stof, whiskey en vuur
De openingstrack “Fading Sun” zet direct de toon. Gierende gitaren, een messcherpe mondharmonica en een zanglijn die je meesleept in een donkere wereld vol stof, whiskey en ondergaande zonnen. De tekst blijft soms mysterieus, maar juist dat versterkt de sfeer van het nummer. Kevin de Harde zingt alsof hij de nummers niet speelt, maar beleeft.
“A Million Stars” schakelt vervolgens moeiteloos door met een handclap-intro en een strakke gitaarriff die direct blijft hangen. Het nummer bouwt prachtig op richting een groots open refrein en blijft zich ontwikkelen tot aan het sterke ad-lib einde. Vooral de bridge laat horen hoe goed deze band begrijpt hoe dynamiek werkt.
Afwisseling zonder de rode draad kwijt te raken
Dat The Damned and Dirty absoluut geen eenheidsworst maakt, wordt duidelijk in “Things They Left Behind”. Een uptempo bluesrocktrack waarin vooral het samenspel tussen mondharmonica en gitaar indrukwekkend is. De interactie tussen beide instrumenten geeft het nummer een bijna live-achtige energie. Ook de backing vocals van Tarah Ouwerkerk voegen precies op de juiste momenten extra karakter toe. Ondertussen staat de zang van Kevin de Harde als een huis.
“Kicking Down the Doors” begint stevig en direct, maar verrast halverwege met een subtieler tussenstuk waardoor het refrein nóg harder binnenkomt. Tegen het einde gaat het nummer volledig los, inclusief een onverwachte afsluiting die perfect werkt.
Halverwege het album brengt “Last Night I Lost My Mind” een heerlijke slowrock-sfeer. Je waant je midden in een stoffige westernfilm. Het nummer roept associaties op met klassieke Amerikaanse rock zoals Blaze of Glory, maar behoudt tegelijkertijd volledig zijn eigen identiteit. Vooral de verrassende tempowisseling richting het einde maakt indruk.
Donkere grooves en meeslepende sfeer
Met “Evil Eye” duikt de band vervolgens dieper de duisternis in. De zware bas en donkere gitaren zorgen voor een broeierige sfeer die perfect aansluit bij de titel. Daarna volgt “Forget About the Future”, misschien wel één van de sterkste nummers van het album. Hier laat gitarist Micha Sprenger horen hoe veelzijdig hij werkelijk is. De riffs, solo’s en subtiele accenten tillen het nummer naar een hoger niveau. Zelfs The Rolling Stones zouden jaloers kunnen worden op deze groove, al blijft The Damned and Dirty volledig zichzelf.
Ook de achtste track ademt sfeer. Een echte “casino blues” waarin vooral het orgelwerk direct blijft hangen. Rauwe blues en schoonheid komen hier perfect samen. “Those Were the Days” kiest vervolgens weer een compleet andere benadering. De mondharmonica sleept je mee terwijl de zang opvallend cleaner klinkt dan op eerdere tracks. Juist daardoor raakt Kevin de Harde hier emotioneel misschien wel het hardst.
Een afsluiter die onder je huid kruipt
Afsluiter “Lullaby Amidst the Storm” sluit het album op waardige wijze af. Een laidback bluestrack waarin je langzaam wordt meegezogen richting een einde vol regen, onweer en melancholie. Een perfecte afsluiting van een album dat van begin tot eind blijft boeien.
Een album van internationale klasse
Wat Fading Sun zo sterk maakt, is dat ieder nummer een eigen identiteit heeft zonder dat het album zijn samenhang verliest. De band kiest nergens voor veilige standaard bluesrock, maar creëert een volledig eigen sound binnen het genre van Amerikaanse bluesrock. Alles klopt: de productie, het stereobeeld, de mix, de instrumentatie en vooral de sfeer.
Het enige kleine kritiekpunt zit soms in de vervorming op de zang van Kevin de Harde. Hoewel dit absoluut past binnen de rauwe sound van de band, is zijn stem van zichzelf al sterk genoeg om zonder extra effecten net nóg harder binnen te komen.
Maar dat verandert weinig aan het eindresultaat: Fading Sun is simpelweg een topalbum van internationale klasse. De gitaarpartijen, mondharmonica, ritmesectie en subtiele backing vocals van Tarah Ouwerkerk vormen samen een plaat die voelt alsof hij rechtstreeks uit een rokerige Amerikaanse bluesbar komt.
Bij Helderpop Magazine zijn we overtuigd: dit is een band die je live wilt meemaken zodra ze bij jou in de buurt spelen.
