Een band die gegroeid is
Soms hoor je meteen dat een band een stap heeft gezet. Dat gevoel krijg je al in de eerste minuten van Wildfire, het nieuwe album van Lorena + The Tide. Waar Open Sea nog wat ingetogener klonk, kiest de band nu voor meer rock, meer dynamiek en vooral meer lef. Toch is Wildfire geen album waarop veertien keer dezelfde stevige gitaar wordt afgevuurd. Juist de afwisseling maakt de plaat zo sterk.
Lorena Visintainer (zang/gitaar), Micha Sprenger (gitaar/zang), Jeroen Meijer (bas) en Jindra Hilhorst (drums) laten horen dat ze niet bang zijn om hun muziek verschillende kanten op te sturen. Stevige rock wordt afgewisseld met ballads, akoestische passages en verrassende ritmes. Daardoor blijft Wildfire van begin tot eind boeien.
Van ingetogen naar explosief
Opener van het album Wildfire Alive zet direct de toon. Het nummer is uptempo, melodieus en pakkend en laat meteen horen hoeveel energie er in deze band zit. Daarna schakelt Collateral Damage terug. Het nummer begint rustig en verhalend en bouwt langzaam op naar een steviger einde. Ook In Hindsight speelt met die tegenstelling: akoestische gitaar en zang krijgen eerst alle ruimte, waarna het nummer steeds verder openbreekt.
Dat spelen met dynamiek is een van de sterkste punten van Wildfire. Untouchable zoekt de grens van gecontroleerde chaos op, terwijl Long Gone halverwege onverwacht van richting verandert. Het zijn geen kunstgrepen om de aandacht vast te houden; de band gebruikt ze om de nummers daadwerkelijk meer spanning en karakter te geven.
Rock met ruimte voor gevoel
Aan de stevige kant van het album laten Hate Me en vooral The Enemy horen hoeveel kracht er inmiddels in Lorena + The Tide zit. De riffs van Micha Sprenger komen hier stevig binnen, terwijl Lorena met haar krachtige vocalen moeiteloos overeind blijft. Tegelijkertijd zorgen bridges en tempowisselingen ervoor dat de nummers niet in een voorspelbaar rockstramien blijven hangen.
Maar misschien wel belangrijker: de band weet wanneer het juist minder moet.
Daylight is van een andere klasse
Voor mij is Daylight het hoogtepunt van het album. Waar veel nummers op Wildfire stevig en energiek zijn, kiest deze ballad voor ruimte en gevoel. Het nummer is verhalend en melodieus, zonder ooit zwaar aangezet te voelen. De tekst blijft hangen en de uitvoering geeft Lorena alle ruimte om haar stem ook in de kwetsbare momenten te laten spreken.
Het knappe is dat Daylight na meerdere luisterbeurten nog steeds overeind blijft. Dit is zo’n song waarvan je denkt dat hij, wanneer grotere radiostations hem oppikken, zomaar een veel groter publiek zou kunnen bereiken.
Vuur als metafoor
De titeltrack Wildfire vormt vervolgens het emotionele hart van de plaat. Het nummer vertelt over iemand die diep is gevallen en langzaam weer begint op te bouwen. Die thematiek staat niet op zichzelf. Lorena schreef een groot deel van het album vanuit haar eigen ervaringen en de situatie waarin ze zich de afgelopen periode bevond. Daardoor voelen thema’s als strijd, verlies, eerlijkheid en opnieuw beginnen niet bedacht, maar doorleefd.
Dat maakt Wildfire meer dan alleen een muzikaal statement. Je hoort een band die harder en vrijer klinkt, maar tegelijkertijd een persoonlijk verhaal vertelt. De titel krijgt daardoor een mooie dubbele betekenis. Vuur kan alles vernietigen, maar na een brand ontstaat ook ruimte voor iets nieuws.
Precies dat hoor je op deze plaat: een band die niet alleen sterker klinkt, maar ook vrijer.
Geen nummer hetzelfde
Ook in de tweede helft blijft de band die vrijheid opzoeken. Embers groeit vanuit ingetogen vocalen naar een stevig refrein, terwijl Dee het roer volledig omgooit met een vrolijke, uptempo gitaar en bijna honkytonkachtige sfeer. Het is misschien wel de grootste verrassing van het album en tegelijkertijd een nummer waar je simpelweg vrolijk van wordt.
Remember My Name legt vervolgens weer de nadruk op ritme, Gold op verhaal en samenzang en Warrior sluit het geheel stevig af met interessante gitaren, sterke drums en backing vocals. Het zijn verschillende invalshoeken, maar nergens voelt de band zoekend.
Van Engeland naar Paradiso
Dat Wildfire als een volgende stap voelt, past ook bij de ontwikkeling van de band. Lorena + The Tide trok de afgelopen periode opnieuw naar Engeland voor een reeks optredens en presenteerde het album daar tijdens een releaseparty in Middlesbrough. Daarna volgde de Nederlandse presentatie in Paradiso Amsterdam.
Ook de DIY-houding past bij de plaat. De vier muzikanten doen veel zelf en drummer Jindra Hilhorst verzorgde bovendien het artwork van Wildfire. Die eigen identiteit zit dus niet alleen in de muziek, maar ook in de manier waarop de band zich presenteert.
Sterker uit het vuur
Mijn uiteindelijke indruk is duidelijk: Wildfire overtreft Open Sea. Niet omdat alles harder moet, maar omdat Lorena + The Tide meer durft. De gitaren van Micha Sprenger zijn veelzijdig, de drums van Jindra Hilhorst zorgen voor dynamiek en verrassende ritmes, Jeroen Meijer legt een stevige basis en Lorena beschikt over een stem die zowel krachtig als ingetogen overtuigt.
Het resultaat is een album waarop rock, gevoel en experiment elkaar goed in balans houden. De nummers hebben genoeg eigen karakter om afzonderlijk op te vallen, maar vormen samen vooral een overtuigend geheel.
Wildfire klinkt als een band die zichzelf opnieuw heeft gevonden en tegelijk de ruimte heeft genomen om verder te groeien.
Soms moet er eerst iets afbranden voordat er ruimte ontstaat voor iets nieuws.
Lorena + The Tide is sterker uit het vuur gekomen.
